İstanbul Film Festivali İF’te gösterime giren ancak izleyemediğim bir filmdi “Cashback”. Uzun zamandır izlencekler listemde duruyordu, nihayet haftasonu izleme şansı buldum. Terkedilme ve onu aşma durumu üzerine güzel bir filmdi. Etkileyici olan tarafı ise senaryosunun gerçekçiliği ve Hollywood zırvalarından çok uzak bir yapım olmasıydı. Filmin senaristi muhtemelen terkedilme durumunu ağır bir şekilde yaşamış, en azından bende bu hissi uyandırdı.Gereğinden fazla çıplaklık içeren flimde ana karakterin ergenlik döneminde yaşadığı absürdlükler ve bulunduğu sürece gelirken yaşadıkları güzel bir şekilde örülmüş. Bir süpermarkette çalışmak zorunda kalan sanatçının hayatı gözlerinin önünde akıp giderken ve birşeylere tutunmaya çalışırken bocalamaları ve flime güzel entegre edilmiş diyaloglar filmi benim için daha çekici kılan unsurlardı. Londra’nın bolca vakit geçirdiğim çeşitli mekanlarında yapılan çekimler ise filmin havasını dahada ısıttı.
Ana karakterin şu sözleri ise gayet hoştu : “Once upon a time, I wanted to know what love was. You just have to see that it’s wrapped in beauty and hidden away in between the seconds of your life. If you don’t stop for a minute, you might miss it.”